Merhaba Gönül Dostlarım,
“Kar, kış deyince aklınıza ne geliyor?” diye sorulduğunda, “Soğuk hava, kalın giyecekler, grip, zorlaşan ulaşım, kızak, kardan adam, doğalgaz...” diye başlıyoruz saymaya. Yüreğimizde birazcık da sevgi varsa listemize evsiz barksızları, maddi sorunları olanları, yolu olmayan köyleri, sokak hayvanlarını ekliyor, empati kurmaya çalışıyoruz. Çevremde konuşulanları ve haberleri dinlediğimde anladım ki bütün bu saydıklarımızı toparlayıp pozitifleri terazinin bir kefesine, negatifleri diğerine yerleştirdiğimizde yaşanan zorluklardan dolayı kışa ait negatifler kefesi ağır olarak algılanıyor. Kış hiç de takvim yapraklarındaki kadar sevimli gelmiyor. Sabırsızlıkla bekleniyor gidişi. İbrahim Birol
Geçenlerde ;
Çayın altını kapattım. Artık yatacaktım. Kapı çaldı, saat neredeyse gece yarısı. Bizim apartmanın yanındaki eski tek katlı evdeki Fatma abla gelmiş... Almış iki çocuğunu da yanına, çıkmış gelmiş bizim kapıya... Görünce hemen atıldım öne, buyur abla bir şey mi oldu söyle..? Dedi ki: ‘’İzin verirseniz bir yarım saat sizde oturabilir miyiz? Buyur ettik içeri. Salon tarafına, geçince çocuklar yapışmaz mı evdeki kalorifer peteklerine... Eşimde şaşırdı ama çocukların yanakları kıpkırmızı. Anladım bu masumlar üşümüşler. Eşime göz kırptım, diğer odaya geç der gibi yaptım. Hayırdır Fatma abla anlat bana. ‘’Çok hasta oldum. Bir haftadır çalışamadım. Bu kış odun kömür de alamadım. Düşündüm, bu sene de elektrikli soba ile ısınalım. Ama hasta olunca para da kazanamayınca kesilmiş bugün elektrik. Hava da çok soğuk battaniye altında titredik. Ne yapacağımızı bilemedik. Geçen hafta sen eşinle sokakta şeker falan vermiştiniz benim çocuklara. Ben gördüm onu camdan bakarken, merhametlidirler diye düşündüm... Başka yere gitmeye çekindim, size geleyim dedim. İzin verin biraz ısınsın çocuklar sonra giderim’’...
Fatma ablamızın eşi yok. Temizlik yapıyor, çevremizdeki apartmanlarda merdiven yıkıyor. Gözü tok, kimseye el açmak yok. Eee tabii ev kira, iki çocukta okuyor okulda. Kolay değil yetmemiş, iki masum soğukta titremiş. O anlattı, benim içim yandı. Çok uzatmasın dedim hemen eşime seslendim. Sofra kuralım size dedim. Nasılsa yarın pazar bize iş de yok, evde çocuğumuzda yok. Eşim çıktı gece açık fırından sıcak ekmek almış. Bir de birkaç bir şey. Kurduk sofrayı, doyurduk pembe yanaklı çocukları. O küçük çocuklar, öyle yediler ki neredeyse benim kadar. Ya tatlı geldi, ya da aç kalmışlar belli. Mutfakta eşim dedi ki: "5 yıl önce misafirlik çarşaf yorgan niye aldım?"... Kim gelecek , kim bizde geceleyecek? Kısmet işte. Bereket geldi evimize. İki kardeş yan yana, annesi de uyudu karşılarında... Ben neredeyse sabaha kadar onları seyrettim uzaktan... Bir ara dalmışım, annemi gördüm rüyamda , eve geldi, güldü ve gitti. Bir kaç saniye idi hepsi... Uyanınca ağladım, kucağımdaki battaniyeye sarıldım. Sabah ki kahvaltıyı, sonra gün içinde yaptıklarımızı yazmayacağım size... O kadarı da sır kalsın bende... Ama sonucu bilin... Fatma abla mutlu, yuvası kurtuldu. Şimdi evi sıcacık, bir şeyler yaptık işte 10-15arkadaş ile birazcık... Komşulara da çaktırmadık... Kimseyi de utandırmadık...
Ama şimdi yazınca bunları, içim yine yandı... Ya uyusaydık ya da evde olmasaydık ve kapıyı eşim açmasaydı…? 
Soğuk geceler ve günler geçiriyoruz...
Ve bence merhamet , acımak değil, acıtmamaktır...
Düşünekalın...
İktibas
https://youtu.be/sti4kovVJO8
Günün Sözü : " Kar taneleri gibi yaşıyoruz şu sıra, birbirimize değmeden ayrı ayrı eriyerek."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder